ရိုးရာအစဉ်အလာ အနာပေါက်ဆေးချက်များ

အနာပေါက် ရောဂါကု ဆေးပညာသည် မြန်မာနိုင်ငံ ရှေးခေတ် များစွာ ကတည်းက ထွန်းကား ခဲ့ပါသည်။ မြန်မာ့ တို့၏ ရောဂါ ကာကွယ်ရေးစနစ်၊ ကုသရေးစနစ် များတွင် အမြစ်တွယ်၍ မိရိုးဖလာ အသုံးနှုန်းများ၊ အလေ့အကျင့် များပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ မန်းဆေး၊ ငန်းဆေး၊ ရှာပွတ်ဆေး စသည့် အသုံးနှုန်း တို့သည် ရှေးမြန်တို့ အတွက် ယဉ်ပါးနေသော အခေါ် အဝေါ်များ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ အနာပေါက် ကုသရေး စနစ်များတွင် ထိုရိုးရာ အစဉ်အလာ အနာပေါက် ဆေးချက် များကို ပါဝင်လာစေရန် ရည်ရွယ် ပါသည်။ သို့ရာတွင် ခေတ်နှင့် မဆီ လျော်သော ရှေးရိုး စဉ်လာ ဆေးချက် များကို ပုံတူကူးချရန် မသင့်တော်ပါ။ ခေတ်နှင့် လျော်ညီရန် ပြုပြင် မွမ်းမံ၍ သက်သေ အထောက် အထားပြု အနာပေါက် ကုသမှု ပညာအထိ တိုးတက် လာစေရန် အတွက် အစဉ်အလာ ကောင်း အနာပေါက် ဆေးချက်များကို ဖော်ထုတ် လိုရင်း ဖြစ်ပါသည်။

ပူပွင့် မန်းဆေးငန်းဆေး

တိုင်းရင်းဆေးပညာ အခေါ်အဝေါ် ဥဏှအာကာသ ဆေးတိုက်ကျွေး အသုံးပြုသော နည်းစနစ် ဖြစ်ပါသည်။ ပူ၍ပွင့်သော ဆေးဝါး၊ ဆေးပစ္စည်းများကို အနာမန်းဆေးအဖြစ် လူထု အတွင်း ကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးပြုကြသည်။ ကျောက်တို့ သခင် မိုးနံပင်ဟု လည်းကောင်း၊ မြင်းမ မိုးဗောက် မိုးကိုဖောက် ဟူ၍ လည်းကောင်း ပူပွင့်သော ဆေးပွင့်တို့ကို မန်းဆေး အဖြစ် အသုံးပြုကြပါ သည်။ ရှေးယခင်က ညှော်မိ၍ သတိလစ် မေးခိုင်သည့် အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် ရေးနံချေးကို အရည်ဖျော်၍ တိုက်ကျွေး အသုံးပြုခဲ့ကြ သည် “ပူပွင့်” ဆေး ကို မန်းဆေးအဖြစ် တွင်ကျယ်စွာ အသုံးပြုကြသည်။ တိုင်းရင်း ဆေးခန်းသုံး ဆေးများတွင် ဆေးပုလဲ ကလာပ်၊ မဒဲမြင့်မိုရ် ကုန်းဆေး၊ လေးညှင်း ကလာပ်ဆေး တို့ကို ပူပွင့် မန်းဆေး အဖြစ် အသုံး များခဲ့ ကြသည်။

အနာပေါက်ကု အေးပွင့်ဆေးချက်

အထက် ဖော်ပြသည့် အတိုင်း ပူပွင့်ဆေးကို အသုံးများ သော်လည်း လူထုအတွင်း ကျန်ရှိနေသော ရိုးရာ အလေ့အထ တစ်ခုမှာ နူးညံ့သော ကလေးအရွယ်တွင်သနပ်ခါး သွေးတိုက်ခြင်း၊ ရေချိုးပြီး သနပ်ခါးသွေးရည် ခွံ့ကျွေးခြင်း အလေ့အထများ ရှိခဲ့ပါသည်။ ထိုအလေ့ အကျင့် မှာ ပထဝီ အင်အား နည်းသော၊ နုနယ်သော အချိန်တွင် အေးပွင့်အေးခါး တိုက်ကျွေးမှုသည် အနာပေါက်ရောဂါများ ကာကွယ်ကုသမှု ပညာတွင် ထင်ရှားသော အထောက်အထားဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရောဂါဖြစ်စအခြေအနေ၊ အနာနုနယ်သော အခြေအနေ၊ အားနည်းသော အခြေအနေ တို့တွင် သီတအာကာသ ဆေးဖြင့် ကုသသော နည်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ကလေးအရွယ်သာမက မည်သည့် အရွယ်မဆို အထက်ပါ အခြေအနေ တွေ့ရှိနေရလျှင် ကုသနိုင်သော နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။ အနာမန်းဝင်၍ သတိလစ်သော အခြေအနေ တွင် အေးပွင့်ဖြစ်သော ပေါက်ပန်းဖြူပွင့် ပြုတ်ရည် ပူပူကို တိုက်ကျွေးသော သာဓက များလည်းရှိသည်။

ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ အနေဖြင့်

သနပ်ခါးရွက် သတ္တုရည်၊ သနပ်ခါးအမြစ်ခေါက်၊ ကန့်ကလာပြုတ်ရည်၊ စူလာနဖာပင်ပြုတ်ရည်တို့သည် သီတအာကာသ မန်းဆေးအဖြစ် ကျော်ကြား လှပါသည်။ ဟလ္လိဒ္ဒစုဏ္ဏဆေး၊ ငန်းနက်ကျော်၊ စတုရင်္ဂဆေး တို့မှာ သီတ အာကာသ ဦးဆောင်သော မန်းဆေး၊ ငန်းဆေးများ ဖြစ်သည်။ အရပ်သိ အပူမန်းဆေး သမားသိ အအေးမန်းဆေး သို့ ပြောင်းလဲ သိရှိလာမှု ဖြစ်ပါသည်။

ပူပွင့်မှ ပူတက်ပွင့်သို့

ဓာတ်ဖြောင့်နာများတွင် ပူပွင့်သာမက အပူကို မြဲမြံစေပြီး အတွင်း ပထဝီအား ကောင်းစေသော မန်းဆေးများ အဖြစ် ဥဏှပထဝီ အာကသ ဖြစ်စေသော လျှာပွတ်ဆေး၊ မန်းဆေးငန်းဆေးတို့ကိုလည်း သုံးစွဲသော ရိုးရာဓလေ့လည်း ရှိပါသည်။ ဇာသီး၊ ဇာပွင့် ကဲ့သို့သော ဆေး၊ နနွင်းပါသောဆေး၊ လေးညှင်း နံ့သာဖြူ ကဲသော ဆေးတို့ကို လျှာပွတ်ဆေးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ မန်းဆေး ငန်းဆေး အဖြစ် လည်းကောင်း သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ ဘုန်းကြီးဘိုး လျှာပွတ်ဆေး၊ မောရိယ မန်းဆေး၊ အနုမြူ မန်းဆေး၊ နန်းတွင်း လျှာပွတ်ဆေး တို့သည် ပူတက်ပွင့် မန်းဆေးများ ဖြစ်ကြသည်။ အနာမှန်သမျှ အအေး အကြောင်းခံ၍ အာဗန္ဓန ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို အခြေခံ၍ အနာဖြစ်ပွားမှု မှန်သမျှကို ပူတက် ပွင့်တက် မန်းဆေးကို သုံးစွဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အေးပွင့်မှ အေးတက်ပွင့်သို့

အထက်ပါနည်းစနစ်သည် အေးပွင့်ချက်ဆေးမှ တိုးတက် ပြောင်းလဲလာသော နည်းစနစ် ဖြစ်သည်။ အရပ်သုံးအနေဖြင့် တပင်တိုင် မြနန်း ဦးဆောင် ပါဝင်သောဆေး၊ က္ကဿရမူလီ အမြစ်ကဲဆေးတို့ကို တွေ့ရှိရပါသည်။ အကြိတ်ကြေ မန်းဆေး အဖြစ် အသုံးပြုသော စနစ်ဖြစ်ပါသည်။ အေး၍ ပထဝီဖြစ်စေပြီး အာကာသဦးဆောင်သော ဆေးဖက်ဝင် ဆေးနည်းများကို သုံးစွဲကြပါသည်။တချို့တိုင်းရင်းဆေးအနာပေါက် ရောဂါကု တိုင်းရင်းဆေး ဆရာများသည် ဖေါ်ပြပါ နည်းစနစ်ကို တိုင်းရင်းဆေးခန်းသုံး ဆေးများကိုလည်းကောင်း၊ ထိုဆေးများကို ဝိဇ္ဇာဓရ ဆေးများဖြင့် တွဲဖက်ပြီး အာနိသင် ထက်မြတ်စေရန် အသုံးပြုကြသည်။ သည်းခြေဆေး (သို့မဟုတ်) အပူငြိမ်း သွေးဆေးနှင့် ဟလ္လိစုဏ္ဏဆေး၊ သေမှ ပုတိက ဆေးသည်းခြေဆေး (သို့မဟုတ်) အပူငြိမ်းသွေးဆေးနှင့် ဝါဠုက အချဉ်ဆေး (သို့မဟုတ်) (၄)ပါးရှောင်ဆေး၊ စတုရင်္ဂ (သို့မဟုတ်) ဟင်းရိုင်းနီ

အပူတလှည့် အအေးတလှည့် ဆေးချက်၊ ဇိရဏ တေဇောဖြစ်စေသော ဆေးချက်

အနာအကြိတ်တို့ကို ရှေးယခင်က ဆေးဖက်ဝင် အရွက်၊ အခေါက်တို့ဖြင့် စည်းအုံ၍ ကုသပေးကြသည်။ ထိုသို့ကုသရာတွင် အအေးကြိတ် အနာများကို အပူဆေးရွက်၊ ဆေးမြစ်၊ ဆေးခေါက်တို့ဖြင့် အုံစည်း လိမ်းကျံ ပေးခြင်း၊ အပူအကြိတ် နာများကို အအေးဆေးရွက်၊ ဆေးမြစ်၊ ဆေးခေါက်တို့ကို အသုံးပြုသော ကုထုံးများ ရှိခဲ့ပါသည်။ ယခု နည်းစနစ်မှာ အနာအကြိတ်များကို ကုသရာတွင် အပူတစ်လှည့်၊ အအေးတစ်လှည့် အသုံးပြု၍ ရုပ်တို့ကို ရင့်ကျက် ပျက်စီး စေသော ဇိရဏတေဇော ဝင်ရောက်လာစေရန် အသုံးပြုသော နည်းစနစ် ဖြစ်ပါသည်။ အနာအကြိတ်တို့ကို ကုသရာတွင် အပူတစ်လှည့် အအေး တစ်လှည့် အသုံးပြု၍ ရုပ်တို့ကို ရင့်ကျက်ပျက်စီးစေသော ဇိရဏ တေဇော ဝင်ရောက် လာစေရန် အသုံးပြုသော နည်းစနစ် ဖြစ်ပါသည်။ အနာအကြိတ်များကို အအေး ဆေးဖက်ဝင်များ ဖြစ်သော ကန်စွန်းရွက်၊ သဘောၤရွက်၊ မန်းသုံးခွရွက်၊ ကျောက်ဖရုံသီး၊ သနပ်ခါးရွက်၊ သနပ်ခေါက်၊ အပူ ဆေးဖက်ဝင်များ ဖြစ်သော တမာရွက်၊ ချင်းစိမ်း၊ ခွေးတောက်ရွက်၊ ကိုရံကြီးရွက်၊ ကွမ်းရွက်တို့ကို တစ်ရက်အတွင်း နံနက်၊ ည တစ်လှည့်စီ (သို့) တစ်ရက်ခြားစီ၊ နှစ်ရက်ခြားစီ စသည်ဖြင့် အပူတစ်လှည့် အအေးတစ်လှည့် အသုံးပြုသော ကုထုံးဖြစ်သည်။အချို့ကုထုံးများတွင် အအေး တစ်လှည့်၊ အပူ တစ်လှည့် စည်းအုံရမည့် အစား အပူဆေး ဖက်ဝင်၊ အအေး ဆေးဖက်ဝင် တစ်ခုခုကို လိုအပ်သလို သင့်ရုံကဲ၍ အပူအအေး (၂)မျိုး စလုံးရောစပ် အသုံးပြုသည့် ကုထုံးများလည်း ရှိပါသည်။ဥပမာ ချဉ်ပေါင်ရွက်နှင့် ဆေးအမှတ် (၄၇) ရှားစောင်း လက်ပတ်နှင့် (၂၉) သို့မဟုတ် (၄၇) ကိုရံကြီး ရွက်ကို ထောပတ်ဆီ လိမ်း၍ ကပ်ခြင်း၊ သောက်ဆေး အနေဖြင့် (၆+၂၃)၊ (၆+၂၄) စသော အကြောင်းကွဲ အကျိုးတူ ဆေးချက်ပေးပြီး ညပိုင်းတွင် လေကြေလေသက် ဆေးချက်များ ပေးကျွေးကုသပါသည်။

ဆေးချက်အပူ-ဓာတ်စာအအေး၊ ဆေးချက်အအေး-ဓာတ်စာအပူ

အနာ အကြိတ်များ လျှင်မြန်စွာ ကြေစေရန် ဝိရောဓိကုထုံး ဖြစ်သည်။ အဓိက အသုံးအများဆုံး ပုံစံမှာ သောက်ဆေး ဥဏှ ပထဝီ အာကာသ ဆေး၊ ဥဏှ အာကာသ ဆေးတိုက်ပြီး ဓာတ်စာကို အေးသက် ပေးကျွေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာ သောက်ဆေး ၂၃+၂၄ ကို ကျောက်ဖရုံသီး ဟင်းခါး ဓာတ်စာနှင့် တွဲဖက်ခြင်း

ပူမာတင်းကြီး၊ အနာအကြိတ်ဆေးချက်

အနာအကြိတ်နာ၏ အခြေအနေမှာ ကက္ခဠ အခြေအနေဖြစ်ပါသည်။ အတွေ့အထိအားဖြင့်ပူခြင်း၊ မာကြောခြင်း၊ အပူလိမ်းဆေး လိမ်းလျှင်ပိုဆိုးခြင်း၊ ဆေးပူဆေးစပ်စားလျှင် ပိုဆိုးခြင်း လက္ခဏာများ ရှိပါသည်။

ကက္ခဠမှ ဗြူဟနသို့ ဗြူဟနမှ ပဂရဏသို့

ထိုသို့သော ကက္ခဠအခြေအနေတွင် ခ-၄ သို့ တိုက်ရိုက်ကုသမှုသည် ထိရောက်မှု မရှိပါ။ အာပေါဗြူဟန ဖြစ်စေသော ဆေးချက်များဖြင့် အကြောင်းငြိမ်းစေပြီး မုဒုပထဝီ ဖြစ်လာစေရန် လိုအပ်ပါသည်။ မုဒုပထဝီအခြေအနေသည် အာပေါဓာတ်ဝင်ရောက်ပြီး ဗြူဟနသို့ ပြောင်းလဲသော အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထိုဗြူဟန အခြေအနေသို့ ရောက်မှ တိုက်ရိုက်ဆေးချက် (ခ-၄) ဆေးချက်ပေးပြီး အနာကြေစေသော ကုထုံး ဖြစ်သည်။

တိုက်ကျွေးသောဆေးများမှာ ပထမအဆင့် အာပေါဗြူဟနဖြစ်စေရန် သောက်ဆေး

သောက်ဆေး - ၁၆+၇၊ ၁၅+၇ စသောအေး၍ ပထဝီဖြစ် လေကြေလေသက်ဆေး၊ ဝမ်းမီးညံ့လျှင် သကြားကဲ အစာကြေဆေး ပေးရမည်။လိမ်းဆေး၊ စည်းဆေး - အာပေါဝင်ရောက်နိုင်သော ဆေးအေးများဓာတ်စာ - အာပေါဗြူဟန ဖြစ်စေသော နွားနို့၊ ထန်းလျက် တို့ကို ကျိုချက်ထားသော ဓာတ်စာဖြစ်ပေါ်လာသော လက္ခဏာ - အနာအကြိတ်အေးလာခြင်း/ အနာပျော့လာခြင်း/ နာကျင်မှု သက်သာလာခြင်း

ဒုတိယအဆင့် အာပေါပဂရဏဖြစ်စေရန်အတွက် သောက်ဆေး

အေးခါး၊ အေးပွင့်ဆေးများဖြစ်သည့် - ဟလ္လိစုဏ္ဏဆေး၊ သနပ်ခါး၊ က္ကဿရမူလီ၊ စူလာနဖာဓာတ်စာ - ကျောက်ဖရုံသီး ဟင်းခါး ဖြစ်ပေါ်လာသော လက္ခဏာများ - အနာအကြိတ် ပျောက်သွားခြင်း (Healing by Resolution) အနာပိန် ကျုံ လာခြင်း၊ အနာပြီထည့်၍ ဖောက်ခြင်း

တတိယအဆင့်

အနာမကြေသေးလျှင် အေးသက်ဆေးဖြင့် ဝမ်းနှုတ်ပေးနိုင်သည်။ အာပေါဓာတ်လွန်သွားပါက အပုတ်ချ ပူသက်ဆေး (၂၆)ဖြင့် ဝမ်းနှုတ်ပေးနိုင်ပါသည်။ အကြိတ်မကြေဘဲ အနာပြီတည်လာပါက ပြီပေါက်စေရန် ပူပွင့်ဆေး ပြောင်းလဲတိုက်ကျွေးရမည်။ သို့ရာတွင် ရက်ရှည် အသုံးမပြုသင့်ပါ။

အနာအကြိတ်ဖြစ်ခါစ၊ အေးကြေသက်ဆေးချက်

အနာအကြိတ် တစ်ခုခုဖြစ်လျှင် ပြီတည်နိုင်သော အနာနှင့် ပြီမတည်နိုင်သော အနာအကြိတ်အဖုဟူ၍ (၂)မျိုး ရှိနိုင်ပါသည်။ ပြီမတည်နိုင်သော အနာအဖု အနုစားတို့သည် သွေး (၃)ရက်၊ လေ (၄)ရက်၊ သည်းခြေ (၅) ရက် စုစုပေါင်း (၁၂) ရက်ပြည့်လျှင် ပျောက်ကင်းသည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။ ပြီတည်သော အနာများသည် ရှေ့ (၁၂)ရက်အပြင် နောက်ထပ်အပုတ် (၆) ရက်စုစုပေါင်း (၁၈)ရက်ကျော်မှ ပြီပေါက်၍ ရောဂါပျောက်နိုင်ပါသည်။ (၁၈)ရက် ကျော်လွန်ပြီး “လ” ချီ၊ “နှစ်” ချီ ကြာရှည်သော ဥတုကျော်အနာ၊ အကြိတ် နာများမှာ အနာဆိုး၊ အကြိတ်ဆိုးများဖြစ်သည်။

အနာအကြိတ်ဖြစ်ကာစ သွေး (၃)ရက်ကာလတွင် အေးသက်အာနိသင်ရှိသော ဝမ်းနှုတ်ဆေး တိုက်ကျွေးဝမ်းနှုတ်ခြင်း၊ အေးကြေသက်ဆေးများ တိုက်ကျွေးခြင်း တို့ဖြင့် အနာအကြိတ် ညှိုးခြောက်ကာ လျှင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်။ ဥပမာ-ကျောက်၊ ဝက်သက် အကြိတ်ပေါ်ကာစ အချိန်တွင် တိုင်းရင်း ဆေးခန်းသုံး အမှတ် (၈)နှင့် ဆေးအမှတ် (၉)ဖြင့် ဝမ်းနှုတ်ပေးနိုင်သည်။ ဆေးအမှတ် (၆)ကို ကင်ပွန်းချဉ် ပြုတ်ရည်ဖြင့် တိုက်ကျွေးခြင်း၊ ဆားငါးပါး သို့မဟုတ် ၁၁ ပါးဆေးကို နွယ်ချိုကဲဆေးဖြင့် ဆတူစပ်၍ ကင်ပွန်းချဉ် ပြုတ်ရည်ဖြင့် တိုက်ကျွေးကုသနိုင်သည်။ ဘင်္ဂလီဆားခါး၊ မြန်မာဆားခါးတို့ဖြင့် ဝမ်းနှုတ်ကုသနိုင်သည်။

နိဂုံး

ရိုးရာအစဉ်အလာ အနာပေါက် ကုသမှုများသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး သိမ်မွေ့နက်ရှိုင်းလှပါသည်။ တင်ပြစရာ အချက်အလက်များ၊ ဖော်ထုတ်ရန် အချက်အလက်များ များစွာကျန်ရှိ နေပါသေးသည်။ အနာပေါက်ကု သမားတော်ကြီး ဆေးရုံအုပ်ကြီးဟောင်း မြန်မာ့နိုင်ငံ တိုင်းရင်းဆေးကောင်စီဝင်ဟောင်း ဆရာကြီး ဦးကျော်စိန်၏ ကုထုံးအချို့ကို ပေါင်းစပ်၍ ကျေးဇူးရှင် ကွယ်လွန်သူ သမားတော်ကြီးအား ဂါရဝပြုလျှက် ဤစာတမ်းငယ်ဖြင့် တင်ပြရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အနာပေါက်ရောဂါ ကုသမှုတွင် တစ်စိတ်တစ်ဒေသကို အထောက်အကူ ပြုနိုင်ရန် ပြန်လည်ဖော်ထုတ်တင်ပြရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ရပါသည်။ ဦးဝင်းနိုင်၊ မြန်မာ့တိုင်းရင်းဆေးဆရာအသင်း၊ မန္တလေးတိုင်းဒေသကြီး